REFERANDUM ve IRAK İŞGALİ

Bugün Referandum kampanyası yürüten Bezirgân politikacılar yanında, kendine “Devrimci” diyenler içinde de kimilerinin “DEMOKRASİ ve ÖZGÜRLÜK İÇİN EVET!” parolasına sarıldıklarını görünce, aynı gerekçe öne sürülerek gerçekleştirilen IRAK İŞGALİ aklımıza geldi.

Amerikan-İngiliz-Yahudi ekseninde örgütlenmiş Emperyalist Haçlı Orduları da, “IRAK HALKINA DEMOKRASİ ve ÖZGÜRLÜK” getireceklerini, “gökten” başlarına tonlarca öldürücü bomba değil de “BATILI DEĞERLER” yağdıracaklarını söyleyerek Irak’ı işgal etmeye girişmişlerdi. Irak’ta onların bu palavralarını, bir avuç satılık ve işbirlikçi parababası ile kuyrukçu zümrelerden başka hiç kimse benimsemedi. “İŞGALE EVET” diyenler, “YETMEZ ama EVET” şiarı yerine “BOMBALARLA ama EVET” diyorlardı.

Bulara rağmen ve palavralarla birlikte gerçek öldürücü silahlarla bombardımana tutulmalarına rağmen, Irak halkı boyun eğmedi. Ve “kaderini emperyalist insafa” terk etmemek için çok büyük, çok kanlı ve korkunç “bedeller” ödedi.

Haçlı Orduları eliyle getirilecek “DEMOKRASİ ve ÖZGÜRLÜK” adına kadın, çocuk, genç, yaşlı bir milyona yakın insan öldürüldü, milyonlarca insan hem sakat kaldı, hem yerlerinden yurtlarından sürüldü. Ne var ki, 8 yıldır hâlâ, getirileceği vaat edilen şu meşhur “DEMOKRASİNİN” de, “ÖZGÜRLÜKLERİN” de, Irak Halkı için kırıntısı dahi ortalıkta görünmüyor. Türkiye’de AKP iktidarıyla yaşıt olan bu kanlı işgale karşı, bugün de hâlâ özünü maskelemek ve insanları aldatmak için Emperyalist ağızlarda “Terör” adı verilen direniş, her gün onlarca kişinin öldüğü bir “İçsavaş” halinde sürüp gitmektedir.

Gerçekten, yerli-yabancı Parababalarının önümüze sürdüğü Referandum adındaki “Diplomatik Haçlı Seferi” ile Irak’ta Emperyalizmin aynı gerekçeyle uyguladığı “Askeri İşgal” biçimindeki “Silahlı Haçlı Seferi” arasında ÖZÜ bakımından büyük bir benzerlik vardır. Gene de korkunç derecede kanlı ve trajik Irak Savaşı yanında bizdeki Referandum çocuk oyunu bile sayılamaz.

Meseleyi daha anlaşılır kılmak için, bir soruyla basite indirelim. Türkiye’de bugün tıpkı Irak İşgali gibi “Demokrasi ve Özgürlük getirecek” palavralarıyla yürütülen Referandum yerine, eğer gerçekten aynı palavralarla girişilen bir işgal karşısında olsaydık bugünkü EVETÇİ cephe gibi BOYKOT ve HAYIR cephesi de bu olayın neresine düşmüş olurlardı?

Böyle bir durum Irak’ta yaşandı. Tarih ve Toplum bakımından AK koyun, KARA koyun böyle geçitlerde belli olur. Üstelik orada, mesele OY ATMAK kadar basit değil, SİLAH ATMAK kadar tehlikeli bir işti. Orada gördüğümüz gibi, şimdi burada da, Referandum için aynı şeyler oluyor. Orada da, burada olduğu gibi cephelerden hiçbiri yekpare bir bütünlük taşımıyordu, hatta birbirine zıt gruplardan oluşuyordu.

Bugün Türkiye’de görülen rengârenk manzara da bundan farklı değil. Şu halde, “HALKA DEMOKRASİ ve ÖZGÜRLÜK” getireceği söylenen bir Diplomatik Referandum değil de bir Askeri İşgal karşısında olsaydık ne olacaktı? İşin içyüzündeki gerçek sebepleri bir yana koyalım.

“Demokrasi ve Özgürlük” gelecek gerekçesiyle EVET diyenler bombardıman uçaklarının eşliğinde Haçlı Ordularının işgalini kolaylaştırmak için kapıları sonuna kadar açmaya çalışacaklar, işgalin başarılı olması için ellerinden gelen herşeyi yapacaklardı. Bu öne sürülen gerekçeye inanmayıp HAYIR diyenler, işgale karşı koymak için canlarını ortaya atıp ellerindeki bütün imkânları seferber ederek bir Kurtuluş Savaşına girişeceklerdi. Kendilerine göre birtakım sebeplerle BOYKOT edenler de, bu iki zıt cephenin birbirini imha edip tüketmesini, son güne dek seyrederek bekleyeceklerdi… Irak’ta olan şey bu oldu.

Demek ki ortada görünen benzer ve paralel durum bu. Bu durumda özellikle kendini “DEVRİMCİ” sayanlar içinde kimler, “O IRAK İŞGALİ idi, bu REFERANDUMDUR” diyerek işin içinden sıyrılabilirler?.. Kimler belirledikleri tercihlerini yeniden gözden geçirmeye ihtiyaç duyabilirler?.. Bilmiyoruz. Fakat şunu biliyoruz: Kimse başkalarını bir süre aldatsa da, kendi kendini asla aldatamaz. Aldatılanlar da er geç uyanırlar. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.

Kuşkusuz böyle Tarihî durumlarda hiç kimse işlediği suçu unutturamaz. “Koca Divan gününde”, herkesin kendi “Amel Defterine” bakılır. Ve kurbanlık kesiminde de, kasapta da “her koyun kendi bacağından asılır”!..

07.8.2010

Halkçı Devrimci Gençlik Birliği. 5 nolu bildiri

Yetmiyorsa hayır!

Halkçı Devrimci Gençlik Birliği, Türkiye’yi sandığa hayır oyu vermeye çağırıyor! AKP’nin 1982 anayasasını değiştirdiğini iddia ederek, aslında 1982 anayasasının temel amaçlarını sağlamlaştırması ve kendi iktidarını onaylama çabalarına engel olmak için hayır diyoruz! 1982 anayasasının kesin bir değişime ihtiyaç duyması ve Türkiye’nin huzur için yeni ve demokratik bir anayasaya ihtiyaç duyması nedeniyle, 1982 anayasası ruhunu güçlendirmeye çalışan bu taslağa “yetmiyorsa hayır” diyoruz!

Anayasaya neden hayır?

- Bu anayasa paketi, hiçbir şekilde tartışılmaya açılmamıştır. Sadece göstermelik birkaç çağrı yapılmış, yapılan samimi öneriler de kulak ardı edilmiştir. Anayasa, toplumun uzlaşması ile oluşmamıştır.

- AKP, büyük yolsuzluklara batmış durumda. Yüzlerce milletvekilli, yargılanması gereken konular konusunda yargılanmıyor. Bu yüzden anayasa mahkemesi üyelerini seçerek, kendini aklamanın yolunu açmakta… Anayasa paketinin bütün amacı, AKP’nin aklanmasının sağlanmasıdır. Buna kılıf olarak da, bundan sonra mahkemede karar verenlerin atanmışlar değil, seçilmişler tarafından belirleneceğini uyduruyorlar. Ancak herkes çok iyi biliyor ki, hiçbir milletvekilimiz seçilmiş değil, liderler tarafından icazet alanlardır.

- HSYK, Adalet Bakanlığı’nın denetimine geçiriliyor. Bu da AKP iktidarı hakkında aksi karar veren her hukukçunun görevden alınacağı ve ya etkisiz bir yerde görev yaptırılacağı anlamına gelmekte.

-  Anayasa mahkemesinin AKP’nin seçeceği kişilerin denetimine girmesi ile birlikte, yıllardır peşkeş çekilmesi engellenen birçok doğal kaynağın, okulun, hastanenin ve tarihi eserin satışı kolaylaşacak, halkın ortak mülkleri, talan alanı haline gelecektir. Ayrıca birçok kez yargı tarafından hak gaspına engel olunan zamların engellenmesi de olanaksızlaşacaktır.

- “Yargı yetkisi, idarî eylem ve işlemlerin hukuka uygunluğunun denetimi ile sınırlı olup, hiçbir surette yerindelik denetimi şeklinde kullanılamaz.” 11. maddede geçen bu satırlar ile kanunları uygulayan mahkemeler, herhangi bir zammı ya da kamu yararı gaspına karşı yaptırım alanları daralıyor. Açıkça iktidarı güçlendirmeye çalışan, hukuku devre dışı bırakan bu maddeyle, liberal demokrasilere bile dudak uçuklatan, gözü kara özelleştirmelere, anayasal dayanak ve teminat sağlanacaktır.

- Kamu çalışanlarına göstermelik olarak verilen toplu sözleşme hakkı, kendisini sendikal örgütlenme hakkı ile göstermiyor. Hatta toplu sözleşme, uzlaştırma kurulu adını alan ve hükümetin atayacağı kişilerden oluşuyor. Ayrıca anayasadaki birçok yeni madde sayesinde sarı sendikacılık güçlenecek. Ayrıca “ekonomik sosyal konsey” ile birlikte ise işverenlerin işçiler üzerindeki kontrol mekanizması güçleniyor, grev hakkı üzerindeki yasak hala sürüyor.

- AKP ve evet diyen diğer partiler, sürekli olarak 1982 anayasası ile hesaplaşma olacağını ve “hayır” oyu kullananların darbeci olacağını söylüyor. AKP, 1982 anayasası nimetlerinden faydalanarak güçlenen AKP, 1980 darbesine hayır diyemez.

1982 Anayasası neden yetmez?

- 15. maddenin kaldırılması ile birlikte, darbe yapanların yargılanmasının önü açılıyor gibi gözükse de, zamanaşımından dolayı, olayla ilgisi olan birçok kişi yargılanamayacak. Tabii ki “insanlık dışı suçlar” tanımı yapılsaydı, o zaman bir anlamı olacaktı. Ki bu süreçte kendilerini iktidara taşıyan bir çok kuvvetin tekrardan yargılanması kaçınılmaz olacaktı. Ayrıca darbeye sürekli olarak neden gösterilen TSK iç hizmet kanununun 35. maddesinin kaldıran ya da etkisizleştiren bir ibare şart. Ancak henüz zamanaşımına uğramayan 1997 ve 2007 müdahalelerinin yargılanması, hiçbir hukuksal engele uğramıyor, biri dışında. Hükümetin keyfi!

- Dokunulmazlıklar, YÖK, Cumhurbaşkanı yetkileri, Adalet Bakanı’nın HSYK üyeliği, %10 barajı, Türkiye’deki ulusal tanıma yönelik talepler ile ilgili en küçük bir oynama dahi yok. Hele hele seçim kanunu ile liderler sultası haline gelen partilerin demokratikleşmesine yönelik en küçük bir düzenleme yok. “Seçilmiş” olabilmek için, parti içi demokrasi garanti altına alınmalı, yeni anayasa değişikliğine bu şekilde gidilmelidir.

- Emekçileri korumak ve kollamak, sendikasız işçilere örgütleme hakkı vermek, toplu sözleşmeleri yapabilmek ve sarı sendikacılığı ortadan kaldırmak amacı ile düzenlemeler yapılmalıdır. Ancak AKP, sadece patronların işine yarayacak lokavt uygulamalarına, emek gücünü ucuzlatacak uygulamalara ve doğal kaynakları talan etmeye yarayacak yasalara yer vermiş bulunmakta.

- Boykot kararını uygulayanların bir kısmı, evet oyu vermek için sürekli olarak pazarlık içine girişmekte, ancak bu pazarlığı demokratik bir Türkiye için değil, tam zıttı kendi çıkarlarını ele geçirmek için AKP’nin zaaflarına, bazı kartlar kullanmayı ön görerek yapmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti’nin demokratikleşme ve ulusal problemi, bir pazarlık haline getirilmemelidir. Eğer ulusal problem konusunda samimiyet varsa, Türkiye’nin tarihsel yapısını iyi özümsemiş, çağdaş ve hiçbir ayrımcı tanımlamaya yer bırakmayacak, yeni bir ulusal birlik tanımı, çıkarlar değil demokrasi adına anayasada yer almalıdır. Bu tür bir hamle ile birlikte, kültürel, ekonomik ve politik anlamda, bir arada yaşamanın temelleri atılmalıdır. Böylece ulusal sorunun getirdiği savaşlar sona ermelidir.

- Hayır demek, boykotçuların iddiasının aksine, 1980 cuntasının ve faşistlerin yanında yer almak değil, AKP dayatmalarına hayır demektir. 12 EYLÜL’DE HAYIR!

Şimdi diyeceksiniz ki nereden çıktı şu kuşak genellemesi. Hemen açıklayayım. Siyasi arenada Parti Genel Başkanları, Sivil Toplum Örgütleri liderleri ve Üniversitelerde ki üst düzey akademisyenler de dahil olmak üzere, hani diyorum ki, bir yol verseniz de hiç olmazsa 50-60 kuşağını görsek liderler arenasında, yoksa 60-70 kuşağının çok fazla sabrı kalmadı.70-80’liler var gümbür gümbür arkadan gelen.
Her kuşağın içinde bir grup insan var ki, ideolojilerini bile aşan bir duyarlılık ve kilitlenmemiş kafalara sahiptirler!!!!
Zaman çok hızlı akıyor, teknoloji de aynı hızla gelişiyor. Takip etmek dünyayı ve teknolojiyi herkesin harcı değil. Koltuk sevdası batırır bu ülkeyi. Siz kendinizi bu milletten daha mı önde görürsünüz? Yapışıp kaldınız o makamlara. Yılda iki kez botox ile cilt gerilir düzeltilir, Amerika da E vitamini kürleri uygulanır. Ama ya beyin? Beyni yenilemek mümkün değil!!!. O nedenle çağı takip edebilen ÇAĞDAŞ beyinlere yol açın lütfen. Örümceklenmemiş, ezberlememiş, kalıplaşmamış beyinler, taşlaşmamış vicdanlara yer açın. Hadi artık biz sizi tutmayalım. Şöminenizin başında kitabınızı yazın, yazın ki sizden öğrendiklerimizi yapmayalım!

Oral Çalışlar’ın yazısının bir bölümüne, böyle başlıyor 45 yıllık sosyalist Çalışlar kendini tanımlarken, ben de bu konularda isim vererek yazanlardan olduğuma, yaşım da 52 olduğundan 45 yıllık sosyalist olamıyacağıma, onun deyimiyle kendimi ‘sosyalist-komünist-devrimci ve ilerici’ diye bitakım sıfatlarla tanımladığıma göre yanıt hakkım var sanırım… O 45 yıllık sosyalist, ben yada benim gibi yazan ve konuşanlar bitakım sıfatlarla kendilerini tanımlayanlar… Sıfatımız aynı, ama olsun, onun 45 yılı var… Sosyalizm mücadelesiyle geçen 45 yıl, dile kolay. Neler yaşanmıştır, anlat anlat bitmez…

Çalışlar 1968’den itibaren Doğu Perinçek ve arkadaşlarının çıkardığı dergide yazılar yazmaya başlar. 68 döneminin kendisi açısından bilinen en önemli eylemi Samsun’dan Ankara’ya yapılan “Tam bağımsızlık için Mustafa Kemal Yürüyüşü”dür!.. O dönemin Aydınlık Dergisi’nin yazı kurulunda yer alan Çalışlar, herhalde çok sosyalist olduğundan olsa gerek 1978 yılında günlük çıkan Aydınlık Gazetesi’nin Genel Yayın Müdürü’dür… O dönemin Aydınlık Gazetesi’ni bugünkü kuşaklar pek bilmeyebilirler, en büyük marifetleri “Anarşist” diye adlandırdıkları kendilerinden olmayan solcuların fotoğraflarını afişe etmekti. Aydınlık Gazetesi’nin afişe ettikleri gençlerden kaçının öldürüldüğü benim yaşıtlarım tarafından pek unutulmadı Sosyalist Çalışlar. Zaten sen ne kadar Mustafa Kemal yürüyüşüne katılmış ve Genel Yayın Müdürlüğü yapmış olsan bile o dönemki Genel Başkanın Doğu Perinçek’in senin gibi sosyalist değil, ama orduya yanaştığını anlamamıştın…

Evet yıllarca anlamadın bunu, ben ve benim gibi sosyalist sıfatlarla kendilerini tanımlayanlar Oral Çalışlar, 12 Eylül Faşizmi döneminde idam edilen, pencerelerden atılan, işkencede öldürülenleri, bok yedirilenleri düşünürken, sen Mamak Cezaevi’nde bizleri öldürtme emrini veren yada verdirten Alpaslan Türkeş’le, Yaşar Okuyan’la, Necmettin Erbakan’la söyleşi yapıyordun. Biz o zaman da tesadüfen yaşıyorduk Oral Çalışlar, bugün de tesadüfen yaşıyoruz. Evet, biliyorum sen de tesadüfen yaşıyorsun, neden biliyor musun Oral Çalışlar, senin söyleşi aptığın siyasetçilerin emirleriyle pek çok arkadaşımız öldürüldüğü için tesadüfen yaşıyorsun. Sıra sana, bana denk gelmediği için tesadüfen yaşıyorsun… O kadar sosyalistsin ki “Düşüncelerimiz iktidarda, ama biz hapisteyiz…” diyen Türkeş ve adamlarıyla söyleşi yaparak para kazandın, diğer sosyalist sıfatlı gençler hapislerde okuma şanslarını kaybetmişken…

Evet insanoğlu yanılır Oral Çalışlar, onca yıl Doğu Perinçek’i anlamadın, ama nasıl olur da 16 yıl çalıştığın Cumhuriyet Gazetesi’nde İlhan Selçuk’un darbeci meraklısı olduğunu anlayamadın. Türkiye’de biçok insanın ölümüne neden olan Milliyetçi Cephe Hükümeti’nin Başbakanı Süleyman Demirel cumhurbaşkanı seçildiğinde Cüneyt Arcayürek’in danışmanı olduğunda da mı huylanmadın. Hadi yine huylanmadın, peki Demirel’in danışmanı tekrar Cumhuriyet Gazetesi’ne döndüğünde hangi sosyalist kimliğinle bu insanlarla aynı gazetede yazmana izin verdi.

Yoksa 12 Eylül öncesi hemen hemen bütün solun Aydınlık ve Cumhuriyet Gazeteleri’ni protesto ettiklerini de mi unuttun. Unutmuş olamazsın da, onlar senin gibi sosyalist değillerdi, kendilerine sıfat takmışlardı, o sıfat yok mu o sıfat Çalışlar, 6 ay önce bir arkadaşımın avukatlığı elinden alındı 55 yaşında… Kolay değil o sıfatı taşımak öyle.

Nasıl bir sosyalistsin ki, hakkında üçkağıttan dava açılan bir adamı demokrasi adına savundun yada savundunuz… Daha geçen gün yazdım ve gönderdim hepinize, hadi yazın köşelerinizde Erdoğan’a, hakkında açılmış davalardan aklanıp da gelmesini söyleyin. Hadi bir sosyalist olarak şeriattan mahkum olmuş birisini savunuyorsunuz, bunu ufak çocuklara anlayım da, kalpazanlıktan, evrakta sahtekarlıktan sanık birisini hangi sosyalizm adına savundun-uz.

Türbanlı kızları feminizm ve demokrasi adına savunmuşsunuz. Hadi canım oradan, velev ki okudular ve mezun oldular, türbanlı avukat, doktor, savcı, hakim, öğretmen olamayacak insanları mı savundunuz da, bunları yapabilecek türbansızların önünü kesmenin adına sosyalizm dediniz. Yoksa arkasından beraber demokrasi mücadelesi verdiğiniz Hak-İş gibi türbanlıların devlet dairelerinde çalışabilmeleri için mi bildiri yayınlayacaksınız.

Ergenekon’u derin devlet sanan sen ve senin gibiler, hadi o zaman yazarsınız ya, gazeteci ve sosyalistsiniz ya Kenan Evren’in 5 ciltlik anılarını savcılığa ihbar edin. Bunlar bir darbe günlüğüdür, anılarıdır. Muhsin Batur’unkini ihbar edin ve hepsinin tek dosyada birleşmesini sağlayın.

Yazacak daha çok şey var 45 yıllık sosyalist Oral çalışlar, ama sen önce Aydınlık Gazetesi’nde Genel Yayın Müdürü olduğun dönemde faşistlere fotoğraf ve isimleriyle ihbar ettiğiniz ölenler için bir özeleştiride bulun da, ondan sonra tekrar konuşalım istersen. O dönem yaptıklarınız ve yazdıklarınız derin devlete yaramıyordu değil mi Oral Çalışlar… Sizler sosyalisttiniz, ölenler sosyalist sıfatlılar.

Siyasetin en uzağında ki bilinçlerde dahi iki uç olgu her zaman ilk akla gelendir. Yani siyasetin sağ ve sol kanatları. Oysa şimdi tam da seçim arifesinde hem sağ partiler hem de sol partiler için herkes bir karmaşa yaşamakta. Ne sağ partilerin söylemleri bilinen sağ parti söylemlerine ne de sol parti söylemleri bilinen sol parti söylemlerine benzerdir. Seçmen şaşkın. Seçmenin aklı karışık.

Bu hal için ilk akla gelen her şeyin oy alma kaygısı ile yapıldığı yönünde, yani her şey seçim kazanma kaygısı sebebiyle olmakta gibi. Oy gelsin de nereden gelirse gelsin ya da seçimi kazanmak adına her şey mubahtır yaklaşımı. Bu durumu dejenerasyon diye değerlendirir her siyasi partiyi ve her siyasetçiyi çıkarcılık ve hesapçılık ile suçlar kurtulurduk. Oysa bu hal o kadar yaygın bir durum ki, nerede ise tüm toplumu yani hepimizi bu dejenerasyona dahil etmemiz gerekir. Siz hala aynı partiye oy veriyorsanız bile o parti sizin oy verdiğiniz partiye hala benziyor mu diye sorguluyor bile olabilirsiniz.

Hal böyle iken, yani demem şu ki bu seçim arifesinde, hele yerel seçimlerde, belediyecilikte hizmetin ön planda olduğunu düşünürsek sanırım oyların partiye değil de kişilere verilmesi daha gerçekçi olacaktır. En azından yerel bazda sonuç almak adına. Radikal sol söylemleri ile AKP, muhafazakar açılımları ile CHP!!! Bu arada garip bir Osmanlı ruhu da sarmış durumda ülkeyi. Bir yanda halifelik söylemleri dedikodu babında, bir yanda şeriat öcüsü. İranlı kadınların haklarına sahip çıkamayıp, kara çarşaflara bürünüşünün ardından, şimdi de yeşil çarşaflara bürünerek kaydettikleri aşama da bir başka gariplik. Allah şaşkın kuluna önce kaybettirir sonra buldurur halimi ne? İlahi komedya!!!

Tüm bu haller mevcut siyasi sistemlerin, ideolojilerin tıkanmışlığı ve çürümüşlüğü olabilir mi ki? Yani ne sol ideolojiler ne de sağ ideolojiler kendi başlarına işlevsel değiller midir ki her iki ideolojinin siyasi örgütleri birbirlerinden alıntı yapmak zorunda kalmışlardır. Bu alıntılar için birbirlerinden telif ücreti istemiyorlar, çünkü bu karşılıklı bir uyum içerisinde KENDİLİĞİNDEN oluşmuş doğal bir haldir. Kutuplaşma doğada yer bulsa da, insan yaşamını düzenleyen sistemlerde belki de bu kadar işe yarar değildir. Aşırı kutuplaşmış siyasi rejimlerin pratikte uygulanabilirliği olmadığı anlamına gelen bu hal, yaşama reel bakışları ve Radikal Değişimleri de beraberinde getirmiştir.

Temelinde İnsan Hakları olan ve ayrımcılığın hiçbir türlüsüne yer vermeyen, Yurtta ve Evrende Barış temeline oturmuş, İnsan olmanın Evrensel bilinci ile üretilmiş, özgür iradeye ve özgürlüklere müdahale edilmeyen, Yaşama hakkına saygı ile yoğrulmuş, yeni dünya bilincine Merhaba…

Bakalım Her Şer de Hayır varmıymış…

MAYA HALKI, ilk günden beri Zapatist Devrimcilerin yüreklerine yazıp, kulaklarına küpe edecekleri şeyi, yani DEVRİMCİ BAŞARILARIN TEMELİNDE yatan o “müthiş” olduğu kadar da “basit” olan “SIRRI” iki satırla şöyle özetliyor:

“-SUSUN, KULAK VERİN VE ÖĞRENİN. VE BUNDAN SONRAKİ AYAKLANMA İÇİN YİNE HEP BİRLİKTE ÖRGÜTLENELİM.” (Gazeteci G.M. Ramirez ile Birgün söyleşisi, 19 Kasım 2006.

1-BAŞLANGIÇTA ZAPATİSTALAR ÖRGÜTÜ

İlk Zapatistaların sayısı, başlangıçta iki elin parmak sayısını bile bulmuyor. İçlerinde biri kadın olan üç yerli ve üçü de melez altı kişilik bir gerilla grubu, 1980’lerde Yerli Maya halkının en geri ve kötü şartlar altında yaşadığı Chiapas bölgesindeki Lacandon Ormanları‘na yerleşip halk arasında örgütlenmeye başlıyorlar.

Bu bir avuç gerilla, ilk iş olarak, 17 Kasım 1983 günü, ”Artık yeter!” (“Ya basta!”) sloganıyla Zapatista Ulusal Kurtuluş Ordusu (EZLN) adında bir örgüt kuruyor.

Bugün hareketin “Yardımcı komutanı” ve sözcüsü olarak bilinen Marcos, “bu küçük gerilla grubuna 9 ay sonra katılıyor”. Onun için bazı kaynaklar, EZLN örgütünün kuruluş tarihini, “17 Temmuz 1984” olarak gösterir.

Gene bazı kaynaklara göre bu ilk grup, daha önce 1970’lerde, kendisini Mao çizgisinde gören Ulusal Kurtuluş Cephesi (FLN-Front for National Liberation) adında bir örgüte bağlıydılar. 1970’li yılların sonlarına doğru bu örgütün dağılması üzerine, yeni bir örgüt kurmak için 1980 başlarında 10 kişi olarak Chiapas eyaletine geliyorlar. Bu kaynaklardan biri (Eser Çengel-SBF – Uluslararası İlişkiler): “Che Guevera tarzı bir devrimci örgüt kurma amacında olan bu gerillalar yerli dilini bilmediklerinden bölgeye yabancılaştılar ve sonrasında dağıldılar”  diyor.

Anlaşılan “yerli köylülere öncülük etmek üzere Chiapas dağlık bölgesine” gelen “BİR GRUP KENTLİ DEVRİMCİ” arasından bazıları, milyonlarca yoksul köylünün yaşadığı Chiapas’ın dağ ve orman köylerinin ağır şartlarına dayanamayıp geriye dönüyorlar; bazıları da her şeye rağmen yollarına devam ediyorlar. İşte bunlardan orada kalıp mücadele etmeye karar veren 6 kişilik bir grup, 17 Kasım 1983’de EZLN adındaki örgütün kuruluşunu gerçekleştiriyor.

2-BAŞARILARIN TEMELİ:

HALKTAN ALINAN GÜÇ

Hareketin ilk çekirdeği böyle doğuyor. Fakat burada esas önemli olan şudur: 6 kişilik küçük bir grup tarafından kurulan bu örgüt, herşeyden önce halkın büyük desteğiyle, çok kısa zamanda bölgede etkin bir rol oynamaya başlıyor. Ve Zapatistalar 10 yıl sonra, yalnız Meksika’da değil, hatta yalnız Amerika kıtasında da değil, tüm dünyada yankılar uyandıracak YERLİ MAYA HALKINA özgü bir “AYAKLANMA” gerçekleştirecek GÜCE ulaşıyorlar.

Demek ki, Zapatist Hareketin 10 yıl gibi kısa bir süre içinde “Ayaklanabilecek” kertede BÜYÜK BİR GÜCE erişmeleri Zapatistaların ilk büyük başarısıdır. Eğer böyle büyük bir güce erişemeselerdi, bugün Meksika’da var olan yüzlerce başka örgüt gibi Zapatistaların adını da, sanını da duyan olmazdı. Oysa 1983’de işe başlayan bu Yeni-Zapatist savaşçılardan daha eski olan, daha eski mücadele geleneğini temsil ettiğini ileri süren hareketlerin adı sanı duyulmazken, Zapatistalar, “kılıçları hakkına” tarihteki yerlerini alıyorlar.

10 yıl gibi kısa bir süre içinde, herşeyden önce gerekli olan gerçek “Devrimci örgütlenmeyi” başarıyorlar ve sürdürdükleri “Devrimci mücadeleyi”, sosyal gelişmeler bakımından objektif olarak olgunlaşan ilk “momentte” büyük bir “Ayaklanmaya” dönüştürebiliyorlar.

Ortadaki Tarihî Gerçeklik budur. Şu halde, nasıl oldu da 1983’de sadece 6 kişiyle kurulan bir örgüt, 10 yıl sonra bir “Ayaklanma” başaracak GÜCE erişmiştir? İşte, burada Zapatistaları anlamak isteyenler için olduğu kadar, bizim gibi ders almak isteyenler için de, herşeyden önce önemli olan ve yanıtlanması gereken ilk soru budur.

3-ZAPATİSTALARIN GÜÇ KAYNAĞI

Evet, nasıl oldu da 1983’de 6 kişiyle kurulan bir örgüt, 10 yıl gibi kısa bir sürede bir ayaklanma başaracak kadar sağlam ve büyük bir GÜCE erişiyor? Bu sorunun en açık ve doğru yanıtını bize veren kişi, 2006 yılının Kasım ayında Türkiye’ye gelen ve 1993’den beri Zapatistalar ile birlikte yaşamış Gloria Muñoz Ramirez adında Meksikalı bir gazetecidir.

Aslında bu Devrimci başarıların ardında, öyle Küçükburjuva mistisizmini (yahut “gizemciliğini”) okşayacak “Mucize” kabilinden bir “Sır”, bir “Sihir” veya bir “Keramet” yok. Yine de, “Gizemli şeylere” bayılan, herşeyde “Mucize” arayan Küçükburjuvaları memnun etmek için, illa “var” diyeceksek, bu “Mucize” de, “Sır” da, “Sihir” de, “Keramet” de MAYA HALKINDAN geliyor.

Bu gerçekliği daha iyi kavramak için, Zapatista hareketinin ne olduğunu, ilk defa nereden ve nasıl çıktığını kısaca anlatan; Cumhuriyet gazetesinin yaptığı 2006 tarihli söyleşide, “13 yıldır Zapatistalar ile yaşayan Meksikalı kadın gazeteci yazar Gloria Muñoz Ramirez” şeklinde tanıtılan kişiden dinlemek gerekiyor.

Ramirez, Zapatist Hareketi tanımlarken şöyle diyor:

“Chiapas adlı bir bölgede, belli bir pratik zeminde doğup, o doğrultuda gelişerek SINIRLARI AŞAN bir hareketten söz ediyoruz.” (Birgün’deki söyleşi, G.M.R).

Demek ki, Zapatist Hareket objektif olarak “belli bir PRATİK ZEMİNDE doğup”, daha sonra da “doğduğu” o “Pratik Zeminden” kaynaklanan bir “doğrultuda gelişerek SINIRLARI AŞAN” güce ve olgunluğa erişiyor.

Öyleyse, Zapatistaları, kendi yörüngesine sokarak kendi “doğrultusunda” her türlü “sınırları aşacak” kertede geliştirip güçlendiren ve esas daha önce onu “ana” olarak “doğuran” bu “PRATİK ZEMİN” nedir? Değerli kadın gazeteci yazar bunu da, tercümede yer yer görülen takıntı ve ekşiliğe rağmen, oldukça kolay anlaşılır hatta güzel ve tatlı bir üslupla bize Birgün gazetesindeki “söyleşi”de anlatıyor.

4-İLK ZAPATİST ÇEKİRDEĞİN MEZİYETLERİ

Bütün dünya gibi bizim de 1 Ocak 1994 Ayaklanmasıyla koca bir “Halk Kurtuluş Ordusu” olarak adını duyduğumuz “Zapatistalar”, 1983’de yola çıkarken, hepsi ancak bir elin parmağı kadar erkek ve bir de kadın olmak üzere; üçü Yerli, Üçü de Melez halktan olan toplam 6 kişidir. İşte Zapatistaların ilk çekirdeği, başlangıçta sayıları iki elin parmağını bile bulmayan bu bir avuç adamdır. Gerisini gazeteci yazardan dinleyelim.

G.M.R:

“Başlangıcında, 1970′lerin, tipik, silahlı Güney Amerika ‘GERİLLA’ modelinden çıkan bir hareket..”

“Çok küçük, altı kişilik bir grup bu..”

“Meksika’nın Chiapas bölgesine geliyorlar; son derece marjinal (maddi ve manevi kültür ve karakteriyle kendine özgü; tecrit edilmiş, uçta, sıra dışı) konumda yaşayan HALKLARLA karşılaşıyorlar. Ve şunu düşünüyorlar:

‘DEVRİMİ GERÇEKLEŞTİREBİLMEK İÇİN ÇOK İDEAL BİR ORTAMDA BULUNUYORUZ’.

Ama gördükleri şu oluyor:

Karşılarında buldukları yüzbinlerce yerliden oluşan halk, KENDİ MÜCADELE TARİHLERİNİ beraberlerinde taşıyagelmişler. KENDİ MÜCADELE KÜLTÜRLERİNE sahip bir halk bu…” (G.M.R: Birgün söyleşisi, 19 Kasım 2006.)

Yani “yüce ideal” olarak benimsedikleri “Devrimi gerçekleştirmek” amacıyla Meksika’nın muhteşem kentlerinden çıkıp, Chiapas’a gelen ilk Zapatist grup, daha ilk adımda kendilerinin henüz derinden kavramadığı, yüzyıllardan beri orada yaşayan Maya halkının kendilerine özgü Tarihcil, Toplumcul ve Kültürel gerçeklikleriyle karşılaşıyorlar. Bu yüzden, önce azçok bir şaşkınlık içine düşüyorlar. Fakat çok geçmeden, uğradıkları bu şaşkınlığı üzerlerinden atıp Maya halkının gerçekliklerini öğrenmeye girişiyorlar.

Bereket ki bu ilk küçük Zapatist grup, sömürü ve baskı düzeninden “kurtarmak” için içine geldikleri HALKIN kendine özgü gerçeklikleri olduğunu görecek kadar “ayık” ve karşılaştıkları kimi güçlükler yüzünden çıktıkları yoldan caymayacak kertede “Devrime inançları” gerçekten sağlam olan savaşçılarmış. Bir de genellikle kendisini “Komünistin Allahı” yahut “biricik Devrim Komutanı” olarak gören; fakat HALK İÇİNDE olduğu kadar, her türlü düşünce ve davranış alanında da bağnaz, softa, yobaz, sekter ve hareketin “anasını belleyecek” kadar tutarsız, megaloman, “liderlik” sevdalısı ve dar kafalı olan şu bizim “Yarı Tanrı” pozundaki “eşsiz örneksiz” ve “Keskin Devrim Kahramanları” gibi olsalardı ne olacaktı? Düşünebiliyor musunuz?.. Eğer öyle olsaydı, ne yazık ki, ister istemez orada da herşey, olsa olsa bizdeki gibi olacaktı. Onun için bu ilk Zapatistaların bu kadar “ayık kafalı”, bu kadar “temiz yürekli”, bu kadar sağlam ve saf “ideal adamı” olmalarını ne kadar takdir etsek azdır.

5-HALKTAN ALINAN İLK DERS

Bu ilk Zapatista çekirdeğinin meziyetleri bu kadar da değil. Fakat bu ÖNCÜ ÇEKİRDEĞİN, bu meziyetleri olmasaydı, yalnız 1994 Ayaklanması değil, onu gerçekleştiren bugünkü Zapatista Hareketinin de, öteki gruplar gibi bu ilk grubun da bugün esamileri bile okunmaz, adları bile anılmazdı.

Sayın gazeteci yazar Ramirez, burada daha ilginç gerçekleri peş peşe şöyle anlatıyor:

“Oysa bu ilk gelen grup, bir nevî PEYGAMBERVARİ MİSYONLA gelip, ‘BU HALKLARI KURTARMAYA’ kendilerini adayan, ellerinde çok açık bir MODEL bulunan bir grup. Hangi adımları da atacakları, çok belli; bunun üzerine klasik biçimde, halkı örgütlemeye girişiyorlar.” (G.M.R; Birgün söyleşisi, 19 Kasım 2006.)

Tabii, bu ilk Zapatist devrimciler ortada görünen gerçekliği azçok “sezinleseler” de, henüz tam anlamıyla “bilince çıkarabilmiş” değiller. Yine de bu kadarcık “eksik” varsın onlarda da olsun: “o kadar kusur Kadı kızında da bulunur”. Hiç değilse onların her biri gerçekten sağlam ve saf “ideal adamı”. Onun için, kimi yanlışlara düşseler de, “misyon” bildikleri görevlerini içten ve tutarlı bir inançla gerçekleştirmeye çalışıyorlar.

O güne dek, özellikle 20. yüzyılın ikinci yarısından sonra, tıpkı bizde de hâlâ görüldüğü gibi, “gelenek” olmuş, daha doğrusu “model-şablon” sayılan şekilde: hazır kitaplardan çıkarılan kimi “İdeolojik reçetelere” göre işe koyuluyorlar. İlk iş olarak, Chiapas dağlarında ve ormanlarında buldukları her köylüye, şu veya bu kitaptan ezberledikleri kimi “teorik formülleri”, yüksek “Strateji” planlarını, “Taktik” mücadele biçim ve aşamalarını bıkıp usanmadan anlatıyorlar.

Burada hemen sabırsızlıkla, “Bundan daha güzel, hatta daha mükemmel devrimcilik mi olur?” demeden önce, dişimizi biraz sıkıp Meksikalı gazeteci yazarın anlattıklarına sonuna kadar “kulak verelim”. Çünkü Zapatistaların meziyetleri bu kadarla da kalmıyor. Zapatistalar kitaplardan öğrendikleri gibi, “klâsik gerilla metotları” ile canla başla Chiapas Eyaletindeki halkları örgütlemeye girişiyorlar.

Bunun üzerine, örgütlemeye çalıştıkları halk da onlara bir şeyler söyleyecek elbette. Acaba Chiapas halkı onlara neler söylüyor? Ve Zapatistaların halka karşı tutumu ne oluyor? Meselenin can alıcı yanı burada yatıyor.

Biz bu soruların yanıtını da, yine aynı kaynakta buluyoruz. 1993’den beri Zapatistalarla birlikte 13 yıl yaşayan Meksikalı gazeteci yazar, “YERLİ HALKLARIN” onlara neler söylediğini 2006’da yapılan söyleşide şöyle anlatıyor:

“-Bizlere nasıl mücadele edip örgütleneceğimizi öğretemezsiniz, çünkü biz zaten, 500 yıldır bunun için çalışıyoruz. Aynı zamanda, konuştuğunuz Marksizm gibi kavramlar bize çok yabancı… Ha, ama bize çok fayda getirebilecek bir özelliğiniz de var ki; bu da silahlarınızın olması!..” (G.M.R: Birgün söyleşisi, 19 Kasım 2006.)

Sonra Sayın gazeteci yazar Ramirez, “bu halklar, onlara şöyle bir ÖNERİ getiriyorlar” diye ekliyor ve bu “öneri”yi de aynen aktarıyor:

“-SUSUN, KULAK VERİN VE ÖĞRENİN. VE BUNDAN SONRAKİ AYAKLANMA İÇİN YİNE HEP BİRLİKTE ÖRGÜTLENELİM.” (Gazeteci G.M. Ramirez ile Birgün söyleşisi, 19 Kasım 2006.)

İşte 10 yıl gibi kısa bir süre içinde, bir avuç adamı, sapına kadar tutarlı “ZAPATİSTA SAVAŞÇISI”; altı kişilik küçük bir grubu, bilinçli ve silahlı 4500 Savaşçıya ve 15 bin örgütlü militana sahip büyük bir “ORDU-ÖRGÜT”; cılız bir düşünce ve davranış akımını, 1994’deki halk ayaklanması gibi güçlü bir İSYAN ENERJİSİ-DEVRİM VOLKANI haline getiren esas gerçeklik budur.

Zapatistalar, o günden sonra artık halkın bu ve benzeri önerilerine kulak verip, bu önerileri canla başla hayata geçirmek için çalışmışlar. İşte Zapatist Devrimciler de, Zapatist Hareket de Chiapas topraklarındaki yerli halkların kucağında böyle bir “TERBİYEDEN” geçtiği için bu büyük başarılar elde edilmiştir. Uzun yıllardır Türkiye’de bizim de ulaşmayı özlediğimiz bu “Zapatist başarıların” ardında yatan “Mucize” de, “Sihir” de, “Keramet” de, “Sır” da işte bu kadar açık ve kolay anlaşılır bir gerçekliktir.

Bizde ne oluyor? Yahut niye olmuyor?

6-ÇUVALDIZI KENDİMİZE BATIRIYORUZ, İĞNE BAŞKASINA

Bizde, herşeyden önce, her nedense, hep “Kerameti kendinden menkul” saymak gibi uğursuz bir alışkanlık var. Onun için esas “TERBİYE EDİLMEYE MUHTAÇ” olan varlığın KENDİMİZ değil de, şu “CAHİL” yahut “APTAL HALK” kalabalığı olduğuna sonuna dek inanırız. O yüzden hep bu inançla, önce şu “Aptal halkı adam etmek” için işe koyuluruz. Bize göre bizim halkımız şu meşhur “Aydınlanma” çağının “nimetlerinden” hiç “nasip” almamıştır.

Öyleyse bu “Aptal halk” nasıl “adam” olur? Yol belli. Herşey şöyle dursun, Türkiye’de kaç haneye, kaç “Devrimci” Gazete değil, kaç BURJUVA Gazetesi girdiğini yahut kaç hanede BİLGİSAYAR bulunduğunu dahi düşünmeden, bol bol yazıp-çizeceğiz. En yüksek minarelerden “Aydınlık” yaymak için Halka beş öğün “Laik Ezan” okuyacağız. Körün değneğini bellediği gibi, sadece bu yolu bellemişiz. Hep o yolda yürüyoruz. Bir süre, şu salonda yahut bu gazetede veya dergide yahut şimdi de yeni moda olanak biçimi İnternet alanlarında her gün kafamıza göre bir düzüne iyi kötü “ideolojik söz” yahut “Teorik ahkâm” döktürüyoruz. Sonra ne oluyor? Şöyle bir durup “ne oldu?” diye bakınca bir de ne görelim? Koskoca bir “hiç”! Seçimlerde bile uğruna kanımızı canımızı adadığımız fakir fukara halk yığınları; işçisiyle, köylüsüyle, esnafıyla, memuruyla sandığa gidip, oylarını silme Egemen Sınıfların Bezirgân Partilerine veriyorlar.

Bizim, kâh eski tarz konferans salonlarında veya dergi yahut gazetelerde; kâh yeni tarz son teknoloji nimeti internet alanlarında, hatta kimi zaman sokaklarda “yılmaz bir azimle” gösterdiğimiz sonsuz “çabalarımız”, engin ve cömert “fedakârlığımız” bir işe yaramıyor… Niye yaramıyor? Ne yazık ki, orasını araştırmaya ne sabrımız, ne tahammülümüz, hatta ne de “çapımız” elvermiyor. ALIŞMAMIŞIZ olayların “sebeplerini” araştırmaya. Tersine tıpkı “Halk aptaldır!” diye yayılan binbir çeşit önyargıya dibine dek inanmışız. Halk da bize diyor ki, “ne sürdün elime, ne çalayım yüzüne?”

İşte o zaman, en “iyiniyetli” ve “en tez canlı” olanlarımız: hemen öfkelenip “Bu millet adam olmaz!” diye höyküre söyküre saçımızı başımızı yolmaya başlıyoruz. Sonra? Sonrası daha da dramatik…

Çünkü işte o zaman, bizim bu halimizi pusuda kıs kıs gülerek izleyen Egemen Parababaları zümresi “fırsat bu fırsattır” deyip elindeki binbir çeşit “olanaklarını” harekete geçiriyor. Önce çevremize yolladığı bir-iki adamı sayesinde, o zamana dek pekiyi tespit ettikleri bir-iki “yaramızı” okşayıp kaşıyorlar. Sonra iş kıvamına gelince, çoğumuzun hayal bile edemediği kimi “olanakların” yolu kendiliğinden imişçe birdenbire önümüzde açılıveriyor. Mesela “mucize” kabilinden, “tam sana göre” dedikleri “bir TV programı” yahut azçok hatırı sayılır herhangi bir partide “bir koltuk” veya herhangi bir ünlü gazetede “bir köşe” tahsis ediveriyorlar… Bu durumda herkesin bildiği meşhur “Dönekler” gibi “mayası bozuk” olmak da şart değil. Samimi olarak, olup biten herşeyde bütün “kerametin” her zaman “kendinden menkul” olduğuna inanıp da, bu tür “nimetleri” elinin tersiyle itmeyi “Enayilik” saymayacak adam mı kalır?

Hele bir de “niyetimize” eğer birazcık da “haram süt” karışmışsa, “kim tutar” bizi? Nihayet, bizi “çok iyi anladıklarını” kulağımıza fısıldayan kimi Holdingci yahut kimi Devletlû Efendilerden hangisini beğenirsek onun “şefkat” dolu “kanatları” altına kendiliğinden koşmamızı kim engelleyebilir?

Bize en nankör ve en kahırlı şartlar içinde mücadele onurundan başka bir şey veremeyen “Halk” mı? Onun bahtı zaten kararmış. Onun için bu “Efendilerin” her nasılsa biz aydınlara en sonsuz, en cömert, en engin “hoşgörü ve anlayış” içinde “bahşettikleri” kimi “kişicil yalancı cennetler” çoğumuzu “cin çarpmış” gibi çarpıyor ve onların elinde tuttuğu “ezici madde gücü” çoğumuzun “alınyazısını” çiziyor. O zaman “halk”, anamız, babamız, kardeşimiz bile olsa “kim bakar halka”?

Son günlerde “Referandum” kampanyası kızışınca, birdenbire ortaya çıkıveren “manzara” da bu gerçekliği kanıtlamıyor mu? Parababalarının bütün Gerici-Tarikatçı Medya kanallarında olduğu gibi Laik-Masonik Medya kanallarında da İkinci 12 Eylül Haçlı Seferini zaferle taçlandırmak için, hayli traji-komik bir ortaoyunu oynanmaya başlandı. Anlaşılan, şu günlerde Devrimci gençleri ve halkı “kafaya almak” için, dün 1960-1980 arasında CİA SOSYALİZMİ görevinden gelip, bugün aynı “misyonlarını” yeni döneme uygun olarak, televizyon ve gazete köşelerinden “LİBERAL SOL” maskesi altında yürüten “Dönekler” güruhu az geliyor. Artık, nerede, ne kadar unutulmuş eski “kulağı kesik” veya Birinci 12 Eylül Haçlı Seferi döneminin “mağduru” yahut “gazisi” varsa hemen aranıp bulunuyor.Hele bir de bunlardan “Solcu” yahut “Dev-Yolcu” veya “Keskin Sosyalist” ya da “Kaşarlanmış Komünist” olarak bugün referanduma sunulan “Anayasa” değişikliği için “EVET” propagandası yapmaya “hazır zevat” varsa, derhal piyasaya çıkarılıyor. Bunların hemen hepsine çok izlenen televizyon programlarında “konuşma hakkı tahsis” ediliyor; çok okunan gazetelerde bunlarla yapılan “Devrimci Kahramanlık” övgüleriyle dolu çarşaf çarşaf “röportajlar”; birkaçı önden, birkaçı soldan hatta sağdan çekilen fotoğraflarla birlikte yayınlanıyor. Neden? Çünkü bugünkü duruma göre referandum günü sandıktan çıkacak sonuçlar “bıçak sırtında”. Sandıktan kıl payıyla “EVET” çıkabileceği gibi, büyük bir patlamayla “HAYIR” oyları da çıkabilir. Ve bu yüzden YERLİ-YABANCI PARABABALARI bir kez daha işlerini “TESADÜFE” bırakmak istemiyorlar.

10- “DEVRİM İÇİNDE DEVRİM” NEDİR?

Biz istediğimiz kadar Zapatistalara özenelim; böyle 10 yıl da geçse, 20 yıl da geçse, 40 yıl da geçse, hatta 100 yıl da geçse, varılan yer bellidir. Tarih ortadadır. Artık bizdeki türden “Aydın Devrimciliğinin” sonucunu bilmeyen kalmamıştır. Parababalarının kendine göre “sınırlarını” ve “karakterini” çizip: “cömertçe” dağıttığı “katlarda” veya “mevkilerde” yahut “örgütlerde”; bize “cömertçe” sundukları “konforlu olanaklar” üstünde; hep böyle Parababalarının değirmenine su taşıyan “bal gibi” tatlı “Solculuğumuz” yahut “Devrimciliğimiz” veya “Sosyalistliğimiz”, hatta “zehir gibi” keskin “Komünistliğimiz” devam edip gider…

Bereket Meksika’da böyle olmamış. Zapatistalar, içinden geldikleri kendi HALKLARINI bir “Cüzamlılar kalabalığı” gibi görmemişler. Üstelik onlar gerçekten “PEYGAMBERVARİ MİSYON” taşımakta yürekten samimi imişler. Onları bu bakımdan da ne kadar takdir etsek azdır. Çünkü başlangıçta altı kişilik ilk “küçük çekirdek” içindeki devrimciler ve daha sonra onların ardından gelenler, kendilerinin “DEVRİM İÇİNDE DEVRİM” yahut ”DEVRİMİ MÜMKÜN KILAN DEVRİM’‘ kavramıyla özetledikleri şekilde “müthiş” bir işi başarıyorlar. Herşeyden önce hem KİŞİ olarak kendi YÜREKLERİNDE; hem ÖRGÜT olarak kendi İÇLERİNDE; hem HAREKET olarak TOPLUMDA tam anlamıyla “Dehşetli bir UYANIŞ ve DERLENİŞ DEVRİMİ” gerçekleştiriyorlar. Bunu “büyük başarı” saymayıp da neyi sayacağız?

Onlar ve peşlerinden gelen genç kuşaklar, hiç burun kıvırmadan hatta yüzlerini bile ekşitmeden, tam tersine büyük bir alçakgönüllülük içinde, yürekten gelen gönül hoşluğu ve temizliği ile kendilerini Maya halkı adı verilen “Yerli Anaları”nın kucağına, TERBİYE EDİLMEK ve ADAM OLMAK için bırakma dürüstlüğünü, içtenliğini, yiğitliğini gösterebilmişler. Ve hem HALK, hem ÖRGÜT, hem MÜCADELE içinde en küçük bir “riyakârlık” ve “tereddüt” taşımadan, hiçbir zaman ve hiç kimseden: “DEVRİM YOLDAŞLIĞI VE DÜRÜSTLÜĞÜ” dışında hiçbir şey beklemeden düşünüp davranmayı yani savaşmayı öğrenebilmişler…

Ve bugün de Maya halkının koruyucu kanatları altında: Sayıları her geçen gün biraz daha çoğalıyor; Örgütleri yeni gelen yüzlerce savaşçıyı içinde kaynaştırarak güçleniyor; Savaşçıları her geçen gün öğrendikleri yeni şeylerle kendilerini arındırıp yenileyerek çelikleşiyor. Ve böyle bir mücadeleyle Maya halkı, gerçekten daha güçlü, daha örgütlü ve bilinçli bir “ADALET, ÖZGÜRLÜK, DEMOKRASİ” ordusu haline geliyor…

Küçük bir çekirdek, 10 yıl gibi kısa bir sürede, hem de dünyadaki “Sosyalist İktidarlar” bir bir çökerken, işte böyle çığ gibi büyüyerek güçlü bir “Devrim ateşi” haline geliyor. Ve onların böylesine sağlam ve yaman bir mücadele ile yarattıkları Devrimci ışık ve kıvılcımlar yalnız Meksika’da değil, yalnız Amerika kıtasında da değil bütün dünya halkları arasında yayılıyor.

07.8.2010

Halkçı Devrimci Gençlik Birliği 4 no’lu bildiri

Ülkemizde silahların yanlış ellerde olmasından dolayı çoğu insanın çektiği acılar ortada. Maalesef bu kez bu acı, çok yakından bir kişi olan Sevgi (Sabire) Yaman arkadaşımızı buldu.

Borsa denen kumarhanenin içinde, milyarlarca liralık emeğini yatıran Vedat G. adındaki emekli polis memuru, sistemin acı ilacını içmiş ve parasını kaybetmişti. Ancak eğitim, bilgi ve seviye gerektiren polis memurluğunun, hangi ellerde olduğu, bu olayla birlikte yine ortaya çıktı.

Elindeki milyarları kaybeden Vedat G. adlı emekli polis memuru, sadece kendini korumak için kullanması gereken bir güç olan silahı, bilinçsiz, sorumsuz ve sadece kendini tatmin edecek bir biçimde kullanınca, olayda hiçbir suçu olmayan ve sadece orada çalışan Sevgi Yaman, bu olayın hedefi oldu.

Bizce suçlu, ne vurandadır, ne vurulandadır. Suçlu, borsa denilen kumarhaneleri açık tutan ve küçük çıkarlar uğruna insanları birbirlerine düşüren anlayıştadır.

Bizce suçlu, bu kumarhanenin yarattığı istihdamın içinde, işini sadece çok az bir para ile geçimini sağlamak için yapan onbinlerce finans sektörü emekçisi değil, onları bile bile ateşe atan ve onları sahtekarlığa zorlayanlardır.

Bizce suçlu, günün 15-16 saati görev yapıp, hiçbir sosyal eylemde bulunamayan, tamamen apolitik ve birey olma kültürünün dışında yetişen kolluk kuvvetlerinin değil, onlara yeterli bilinci vermeyi başaramayanlarındır.

Katili boşuna aramayın, katil bu sistemin kendisidir. Sistemi yargılamadığınız sürece, nice Sevgiler, gelinlikleri ile mezarlığa gitmeye devam edecektir.

Sevgilerin ölmemesi için, başıboş, kontrolsüz, bireysel silahlanmaya HAYIR!

Sevgi’nin katili değil, katilleri yakalanıp, halkın yüce adaletine hesap verecektir!

Bu süreçte, maden kazaları, Tuzla tersanesindeki ölümler, kot taşlama işçilerinin isyanı, itfaiyecilerin direnişleri yaşandı. Sendikaların maskesi düştü teker teker.

İnandık ve bu dirence güç vermeye çalıştık elimizden geldiğince,  omuzlamaya çalıştık. Kimimiz bir şey çıkmaz ama ya olursa dedi Nasrettin hoca hesabı.  Tekel direnirken müjdeli bir oluşumun haberini aldık emekçi dostlardan; DİRENİŞTEKİ İŞÇİLER PLATFORMU’nu kurmuşlardı.  TARİŞ isyan bayrağını eline aldığında TEKEL işçileri yalnız değilsiniz dedi.

Bütün bunlar sevindiriciydi, bir şeyler oluyordu ve direnmeye başlamıştık yeniden. Süreç başlamıştı, bize göre. Bilinç oluşuyordu. Sınıf kendini tanıyordu yavaş yavaş.

TEKEL eylemleri devam ederken Tokat’tan bir haber geldi: 7 asker ŞEHİT edilmişti. Gözler Tokat’a çevrildi. Eylemdeki çadırlardan biriside Tokat’a aitti. ŞEHİT haberiyle beraber gündem “vatan sağ olsun” a döndü. İnsanlar yine sokaktaydı ancak bu sefer “ŞEHİTLER ÖLMEZ, VATAN BÖLÜNMEZ” diyordu. Oysa Tokat Çadırındaki bir direnişçi ablamız, “Açılım isteyen buraya gelsin, açılım burada, yıllarca bizi birbirimize düşman bellettiler ancak, fabrikamızı toprağıyla İngilizlere satan onlar” diye haykırmıştı.

Eylem devam ediyordu…

Maden kazaları da…

Bir, üç, beş derken sonradan öğrendik ki maden kazaları KADER miş. En güzel ölümün madenci ölümü olduğunu öğrendik. Ancak daha öğrenecek çok şeyimiz varmış, ilerleyen zaman bize gösterdi:

MAVİ MARMARA, FİLİSTİN’i kurtarmaya gidermiş meğerse. Oysa işçiler ölüyordu üstelik güzel ölüyorlardı. Ama kurtarılması gereken bir Filistin vardı, ölebilirdi işçiler.

Şehir susuyor, şehirler susuyordu.

Demokrasi varmış ve anayasayı bizim onaylamamız gerekmiş onu da öğrendik. Nice canlar yanmıştı, darbe anayasasıydı, demokrasiye yakışmazdı, ayıptı bize.

Oysa işçiler ölüyordu. Demokrasi, insan hakları, işçi hak ve güvenliği varmış yeni anayasada. Oysa Şafak öğretmen ölüyordu. İntihar ediyordu atanamayan öğretmenler. Olsun demokrasi gereği demokrat bir anayasamız olmalıydı, ölebilirdi Şafak öğretmen.

Son bir aydır referandum ve artan operasyonlar vatan kurtarıyoruz. Evet demeliyiz ki demokrat olalım. Operasyonlar devam etsin ki asıl derdimizi unutalım. Vatan sağolun diyelim. Vatanı İnegöl’de sağ edelim, Hatay’da sağ edelim

Sürekli yamalarla idare etmeye çalışıyoruz. Elbisenin yama tutacak hali kalmadı. Tüm bu yaşananları anımsatmamın sebebi sorunun gerçekte ne olduğunun tahlilini yapmak ahkâm kesmek değil. Biliyoruz ve hep bir ağızdan diyoruz ki sorun KAPİTALİST sistem. Evet yıllardır hep beraber tahlilili yapıyoruz ancak yine aynı tuzağa düşüyoruz. Önümüze konulan sanal gündemlere bakıp asıl mücadele alanımızı terk ediyoruz. Şimdilerde yine bir bölünme yaşıyoruz referandum konusunda kimi dostlar evet diyelim darbeyle hesaplaşalım diyor kimi dostlar hayır demeliyiz çünkü AKP anayasası dikta getirecek diyor kimimiz ise boykot etmeliyiz çünkü ne darbe anayasası nede AKP anayasası diyor. Sevgili dostlar REFERANDUM sahnelenen bir oyundur. Ne zaman emekçi sesini yükseltse, ne zaman az biraz kendinin farkına varsa önüne VATAN, DEMOKRASİ çıkıyor.

Sözün özü REFERANDUM da olsa, kar da yağsa, fırtına da çıksa emekçinin gündemi tek olmalıdır. Emekçinin tek bir düşmanı vardır KAPİTALİZM. CEPHE TEK. EMEK CEPHESİ.

SANAL GÜNDEM CEPHEMİZİ TERK ETMEMİZİ İSTİYOR VE BAŞARIYOR. SAFLARI SIKLAŞTIRALIM DOSTLAR CEPHEDEN AYRILMAYALIM.

Tepki ve Değişim Dergisi 32. sayı